· Serra da Capelada ·

O acantilado máis alto de Europa continental, na serra da Capelada, cerca de San Andrés de Teixido. Ten 613 metros de altura sobre o nivel do mar na Garita de Herbeira, e unha pendente do 80 %. A serra da Capelada descende directamente dende a garita de Herbeira ate as augas do Océano Atlántico, nunca sucesión de cantís que se abren o intenso oleaxe. E moi frecuente ollar cabalos en estado salvaxe na estrada que atravesa a serra. Ademais conven achegarse a San Andrés de Teixido, un dos lugares mais profundamente ligado as lendas e as mitoloxías galegas, xa que” quen non vai de vivo irá de morto”.

· San Andrés de Teixido ·

San Andrés de Teixido é unha aldea pertencente ao concello de Cederia e está situada na Serra da Capelada moi perto dos acantilados. Nesta vila sitúase unha igrexia co mesmo nome, a cal é un famoso lugar de peregrinación tal e como di o dito "Vai de morto quen non foi de vivo". 

​Típico de alí é o "Pan de San Andrés" que son 5 pequenas figuiriñas feitas co miolo de pan e coloreadas, tamén hai a "Herba de namorar" que é unha herba que se da nos arredores e dise que é boa para os males de amores.

· Petroglifos ·

O concello de Vilarmaior ten a maior concentración de gravados rupestres da provincia de A Coruña, sendo ademáis unha das maiores de Galiza. Como a maioría dos petroglifos galegos, a súa cronoloxía vai dende o Neolítico Final ata a Idade do Bronce, aínda que algún deles é máis moderno.

· Igrexias e mosteiros ·

Nos arredores do albergue Alvarella hai unha gran variedade de igrexias e mosteiros de gran valor arquitectónico e cultural. Algunhas das edificacións máis interesantes son o Mosteiro de Monfero, o Mosteiro de Caaveiro, a igrexia de Santa María de Doroña, a igrexia de San Miguel de Breamo, a igrexia de San Xoán de Vilanova e a igrexia de San Martiño de Andrade.

To play, press and hold the enter key. To stop, release the enter key.

press to zoom
press to zoom
press to zoom
press to zoom
press to zoom
press to zoom

· Río Baxoi ·

Os muiños son de carácter tradicional, pequenos e moi elementais. A súa situación adoita ser en lugares de forte pendente, o que provoca a existencia dunhas canles en altura co que a forza da auga na súa caida é maior. Son construccións de pequeno tamaño, con planta rectangular e muros de cachotería, cunha pequena fiestra situada nun lateral que serve para ilumina-la estancia. A cuberta, a dúas augas, é de lousa. 

Os muiños aproveitan a forza da auga para move-lo rodicio, poñendo en funcionamento o mecanismo que transformará o gran en fariña.

No río Baxoi, a 3km de Alvarella, podemos topar unha destas tradicionais construccións, o Muíño de Ferreñas